Home

2. Oude werkwijze en knelpunten

De eerdere werkwijze binnen IJshockey Nederland kende een structuur waarbij nieuwe plannen en ideeën voornamelijk werden ingebracht via bestaande overlegvormen, zoals het 
VJO. Binnen deze setting was echter beperkt ruimte voor inhoudelijke verdieping en gezamenlijke reflectie. Ideeën werden vaak gepresenteerd in een relatief uitgewerkt stadium, 
zonder dat er een breed gedragen proces aan voorafging.

Het gevolg hiervan was dat discussies zich regelmatig beperkten tot reacties op reeds uitgewerkte voorstellen, in plaats van een gezamenlijk ontwikkelproces waarin ruimte was 
voor aanpassing en verbetering. Besluitvorming bleef daardoor soms uit, of vond plaats op basis van onvoldoende onderbouwde argumenten. In andere gevallen werden besluiten 
genomen die achteraf niet het gewenste effect hadden, doordat ze onvoldoende aansloten bij de praktijk van de verenigingen.

Daarnaast bleek dat overlegmomenten inefficiënt werden benut. De focus verschoof regelmatig naar detaildiscussies, terwijl strategische en inhoudelijke verdieping juist nodig 
was. Hierdoor ontstond een situatie waarin goede ideeën niet volledig werden benut en besluitvorming niet optimaal functioneerde als instrument voor gezamenlijke vooruitgang.