Binnen IJshockey Nederland is in het verleden gebleken dat besluitvorming niet altijd op een wijze tot stand kwam die voldoende werd gedragen door de aangesloten verenigingen. 
Besluiten werden regelmatig centraal ontwikkeld en vervolgens gepresenteerd als uitgewerkte plannen, met de intentie om de sport en organisatie verder te verbeteren. 
Hoewel deze aanpak voortkwam uit betrokkenheid en ambitie, leidde het ontbreken van structurele inspraak en gezamenlijke ontwikkeling tot weerstand bij meerdere clubs.

De kern van deze weerstand lag in twee belangrijke aspecten. Enerzijds voelden verenigingen zich onvoldoende betrokken bij het proces van totstandkoming, waardoor 
eigenaarschap en draagvlak ontbraken. Anderzijds bestond er inhoudelijke onenigheid over de genomen besluiten, mede doordat er vooraf geen ruimte was geweest voor verdieping, discussie en het delen van praktijkervaringen.

Veel van deze onderwerpen kwamen vervolgens aan bod tijdens het voorjaarsoverleg, waar de dynamiek vaak werd gekenmerkt door verhitte discussies en een sterke focus op details. Hierdoor ging kostbare tijd verloren en werd onvoldoende ruimte gecreëerd om ideeën verder uit te werken of strategisch te doordenken. Dit had tot gevolg dat waardevolle 
initiatieven niet tot hun recht kwamen en besluitvorming niet altijd zorgvuldig of goed onderbouwd was.

Om deze structurele knelpunten te adresseren, zijn de Kleedkamersessies (KKS) geïntroduceerd. Deze sessies vormen een vernieuwde werkwijze waarin inhoudelijke verdieping, open dialoog en gezamenlijke besluitvorming centraal staan. Het doel is om te komen tot beter onderbouwde besluiten, met een breder draagvlak binnen de verenigingen. Binnen deze setting wordt niet alleen gesproken over ideeën en richtlijnen, maar wordt tevens actief toegewerkt naar concrete besluitvorming.